Równolegle, w latach 1941–1944 studiował na tajnych kompletach filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim i w podchorążówce. Od 1943 należał także do redakcji konspiracyjnego miesięcznika literackiego „Sztuka i Naród” („SiN”), później był członkiem redakcji pisma „Droga”. Należał do drużyny piłkarskiej podziemnego klubu „Błysk”, m.in. 12 lipca 1944 wyróżnił się brawurowymi atakami w meczu „SiN”-u przeciw „Dźwigarom” we wsi Zgorzała. Był uczestnikiem szkolenia przyszłej obsługi propagandowo-prasowej powstania organizowanego przez Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowejj.

Podczas powstania warszawskiego był żołnierzem Armii Krajowej. Był dowódcą patrolu megafonów nr 6 Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej. Odwiedzał skupiska uchodźców z Woli i Śródmieścia, odcinki frontu i bunkry. Prowadził audycje informacyjne, przekazywał wiadomości z nasłuchu radiowego, nadawał publicystykę, wiersze i muzykę z płyt. Został ranny 12 września, w rejonie ulicy Marszałkowskiej, gdy wyszedł po wodę do studni. Strzelił do niego niemiecki snajper, ale strzał nie był śmiertelny.