Po zmianie ustawy samorządowej Zygmunt Słomiński 8 lutego 1934 udał się na urlop przekazując pełnienie obowiązków wiceprezydentowi Tadeuszowi Szpotańskiemu a kilka dni później, 15 lutego 1934 ustąpił z urzędu prezydenta miasta przechodząc na stanowisko dyrektora tramwajów miejskichPosada za 4.400 zł. miesięcznie, Robotnik, 24 lutego 1934, s. 4. Po ośmiu miesiącach sprawowania tej funkcji został we wrześniu 1934 zdymisjonowany przez nowo mianowanego komisarycznego prezydenta miasta, Stefana Starzyńskiego, po czym przeszedł na emeryturęDymisja dyrektora tramwajów miejskich, Robotnik, 4 września 1934, s. 4. Starzyński zarzucał mu niegospodarność w zarządzaniu przedsiębiorstwem. Prasa warszawska kojarzyła dymisję Słomińskiego z czystkami kadrowymi w magistracie, o przeprowadzanie których oskarżano Stefana StarzyńskiegoBłotne kąpiele samorządu Warszawy, Robotnik, 8 września 1934, s. 2.
W okresie okupacji niemieckiej, w nocy z 10 na 11 listopada 1942 roku, został aresztowany przez Gestapo. Był więźniem Pawiaka oraz w siedzibie Gestapo na Szucha. Został rozstrzelany w Lasach Chojnowskich k. Stefanowa.