Sopwith 1½ Strutter (dosł. „półtora zastrzałowiec”) – brytyjski jedno lub dwumiejscowy samolot myśliwski i rozpoznawczy z okresu I wojny światowej w układzie dwupłata zbudowany przez Sopwith Aviation Company. Nazwa maszyny 1½ Strutter pochodzi od konstrukcji skrzydeł samolotu, które były połączone jednym pełnym zastrzałem i drugim, mniejszym, łączącym tylko górny płat z kadłubem, który uznano za „połowę zastrzału”. Oficjalnie w służbie RFC maszyna nosiła oznaczenie Sopwith Two-Seater (ang. „dwumiejscowy Sopwith”), a w wersji morskiej wykorzystywanej przez Royal Naval Air Service Sopwith Type 9400.

Historia Sopwith 1½ Strutter został zbudowany w grudniu 1915 roku i oblatany 8 kwietnia 1916. Po wprowadzeniu do służby w 1916 stał się bardzo popularnym i wszechstronnie używanym samolotem. Pomimo pojawienia się w późniejszym okresie wojny doskonalszych konstrukcji 1½ Strutter został wycofany z frontu dopiero jesienią 1917, ale pozostał w służbie jeszcze przez kilka lat po zakończeniu działań wojennych jako maszyna szkolna. Samolot ten był pierwszą brytyjską maszyną wyposażoną w synchronizator karabinu maszynowego umożliwiający strzelanie przez śmigło. Początkowo, ze względu na zastosowanie dość zawodnego synchronizatora Rossa, nie wszystkie maszyny były w to urządzenie wyposażane.