W dalszej opinii wtórowała Heymanowej: „Czy fantazja scenarzystów nie mogła im poddać jakiejś sympatyczniejszej kombinacji? Te błahostki, amoralizmy, exhibicje niższości ludzkiej, ten niesłychanie niski poziom osób działających, ten lichy klimat każdego scenariusza, to pomieszanie szkoły z dancingiem zawsze charakteryzuje filmy, realizowane w Polsce”. Dodatkowo z przekąsem odniosła się do muzyki, która powinna stać na poziomie koncertowym, a nie rewiowym.
Inni recenzenci prasowi, m.in. „Kina”, „Wiadomości Filmowych”, „5-ej Rano”, „Kuriera Czerwonego” i „Kuriera Poznańskiego”, wytykając niektóre mankamenty filmu, wyrażali się jednak o nim pozytywnie. Niektórzy z nich początek Zapomnianej melodii, śpiew piosenki przez uczennice podczas płynięcia kajakami, porównywali do pierwszych scen Pensjonarki (1938, reż. Norman Taurog) z Deanną Durbin na czele, gdzie grupa pensjonarek śpiewała jadąc rowerami po szerokiej alei. Ponadto zgodnie uznali, że gra aktorska była bardzo dobra. Sprawozdawca, ukrywający się pod pseudonimem Kl. był zdania, że: „Grossówna i Andrzejewska stają tu jakby do wyścigu szlachetnego o palmę pierwszeństwa, którą trzeba każdej z niech przyznać, bo stworzyły dwa odrębne typy pensjonarek: trzpiota i romantyczkę. Z amantami u nas bieda. Ale trzeba przyznać, że Żabczyński jest w swej roli bez zarzutu.