Moskwa, Polska, Madziarzy, żydostwo – twój wróg. Niszcz ich!” – brzmiał fragment jednej z odezw podpisanej przez „Łehendę” – krajowego przewodniczącego OUN-B na zachodniej Ukrainie Iwana Kłymiwa. Obecność tego typu ogłoszeń we Lwowie w dniu pogromu została odnotowana przez ofiary. Hasła te były zgodne z programem OUN-B, który uznawał Żydów, Polaków i Rosjan za narody „wrogie”, a samych Żydów za „podporę reżimu bolszewickiego”, z którą należy „walczyć”. Przyszłe państwo ukraińskie miało być pozbawione mniejszości narodowych, które miały być z jego terytorium stopniowo usuwane, poprzez eksterminację albo wypędzenia. Asymilację Żydów wykluczano.
Instrukcje Heidricha
17 czerwca 1941 szef Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy Reinhard Heydrich na odprawie dotyczącej prowadzenia wojny na terenie ZSRR nakazał funkcjonariuszom Einsatzgruppen zachęcanie i inspirację pogromów antyżydowskich przez miejscową ludność. Miało to być zrobione tak, aby nie pozostał żaden ślad wskazujący na Niemców.