Jeżeli padło tyle głosów, osoba, którą wskazano ich najliczniej (na zasadzie większości względnej), obowiązana była w ciągu 10 dni opuścić miasto.
Banita, zmuszony do opuszczenia miasta na okres 10-letni, nie tracił jednak praw obywatelskich ani majątkowych i nadal mógł czerpać zyski ze swoich posiadłości. Mógł być też wcześniej wezwany do powrotu – jak m.in. w przypadku Arystydesa i Ksantyposa, którym zezwolono na natychmiastowy powrót podczas wojen perskich.
Ostracyzm miał chronić przed wprowadzeniem tyranii, lecz w praktyce był narzędziem rozgrywek politycznych wraz z możliwością pozbywania się osób niewygodnych. Od końca V wieku p.n.e. zaniechano tej praktyki, zastąpionej przez instytucję atimii.
W historii Pierwszym poddanym tej procedurze był krewny Hippiasza, Hipparchos syn Charmosa w 487 p.n.e. Pomiędzy 487 a 418 p.n.e. byli to m.in.: Megakles Alkmeonida, syn Hipokratesa i bratanek Klejstenesa (w 486 p.n.e.); Ksantypos syn Arifrona, ojciec Peryklesa (w 484 p.n.e.); Arystydes (ok. 484 p.n.e.); Temistokles (w 471 p.n.e.); Kimon (w 461 p.n.e.);