Tukidydes, dziadek wybitnego historyka o tym samym imieniu (ok. 443 p.n.e.). W sumie znane są imiona 15 osób wygnanych w wyniku ostracyzmu. Ostatnim był Hyperbolos, skazany w 417 p.n.e. w wyniku porozumienia pomiędzy Alkibiadesem i Nikiaszem, po klęsce wojsk dowodzonych przez Alkibiadesa w bitwie pod Mantineją w roku 418 p.n.e. Jako kandydatów do ostracyzmu wymieniano wielu innych Ateńczyków, lecz nie padła na nich wymagana większość głosów, na co wskazuje wykaz, obejmujący 64 imiona (w tym np. Peryklesa), sporządzony na podstawie badań kilkunastu tysięcy skorup odnalezionych podczas prac wykopaliskowych na terenie ateńskiej agory oraz w innych miejscach (dotychczas zachowało się ponad 1500 znalazionych ostraków).
Ostracyzm najlepiej funkcjonował w Atenach, poza tym znany był także w Megarze, Argos, Efezie, Milecie i w Syrakuzach, gdzie określano go mianem „petalizmu” i przetrwał tylko przez krótki czas.
Współcześnie pojęcie to oznacza bojkot towarzyski (nieprzyjęcie lub wykluczenie kogoś przez otoczenie), jest również najprostszą formą „wydania wyroku” na osobę, której winę trudno udowodnić.
Zobacz też marunowanie Kultura unieważniania
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Prawo starożytnej Grecji Kategoria:Etnologia i antropologia kulturowa Kategoria:Kara