Po wojnie budynku synagogi nie odbudowano, obecnie na jej miejscu znajduje się skwer.

Z synagogą związany był słynny rabin Majer Malbim oraz uczeni – pisarze religijni, rabini z rodziny Auerbachów (Zew Wolf, Chaim Auerbach vel Urbach, Orbach, Itzik Auerbach, Szlama i Lmizer), rabin Morgenstern i rabin talmudysta Abraham Cwi Perlmutter (późniejszy poseł na Sejm Ustawodawczy II RP). Ostatnim rabinem Łęczycy, zamordowanym przez hitlerowców, był Lmizer Auerbach, syn rabina Szlamy Auerbacha.

Do 1830 roku na murach miejskich obok synagogi znajdowała się tablica pamiątkowa upamiętniająca męczeńską śmierć ponad 1500 Żydów łęczyckich, wymordowanych przez wojska polskie pod dowództwem hetmana Czarnieckiego we wrześniu 1656 r.

Architektura i wnętrze Murowany, orientowany budynek synagogi wzniesiono na planie prostokąta. Znajdowała się przy dawnych murach miejskich, które służyły jako jedna ze ścian bożnicy. Bryłę synagogi rozczłonkowano szerokimi, parzystymi lizenami, połączonymi górą płaskimi łukami, między którymi znajdowały się okna. Po południowej stronie znajdowała się mała przybudówka, nakryta dachem dwuspadowym. Mieściła ona przedsionek i prawdopodobnie schody na babiniec. Cały korpus synagogi był przykryty dachem tzw.