Nieformalne dawstwo nasienia różni się od dawstwa klinicznego zakresem kontroli medycznej, dokumentacji i nadzoru prawnego. W literaturze jako problemy wskazuje się m.in. brak gwarancji pełnych badań dawcy, ryzyko przeniesienia chorób zakaźnych lub obciążeń genetycznych, niepewność co do liczby dzieci poczętych z nasienia jednego dawcy, niejasność przyszłych relacji między dawcą a dzieckiem oraz ryzyko nacisku na odbycie stosunku płciowego pod pozorem dawstwa. Osobną kwestią, omawianą w odniesieniu do dawstwa reprodukcyjnego, jest zakres informacji, które osoba urodzona dzięki dawstwu może uzyskać o swoim pochodzeniu i dawcy.
Aspekty prawne w Polsce Oddanie nasienia na przechowywanie i wykorzystanie w ośrodku medycznie wspomaganej prokreacji odbywa się na podstawie przepisów prawa oraz zgody dawcy. W Polsce dawca inny niż partnerski musi m.in. posiadać pełną zdolność do czynności prawnych, wyrazić pisemną zgodę na pobranie komórek rozrodczych i zostać poinformowany o skutkach prawnych dawstwa. Ustawa przewiduje, że dawca taki nie ma praw wobec dziecka urodzonego w wyniku procedury medycznie wspomaganej prokreacji.