Polski model dawstwa innego niż partnerskie opiera się na anonimowości dawcy wobec biorczyni. Pełnoletnia osoba urodzona w wyniku procedury medycznie wspomaganej prokreacji z zastosowaniem komórek rozrodczych dawcy może uzyskać z rejestru jedynie określone informacje: rok i miejsce urodzenia dawcy oraz informacje o jego stanie zdrowia w zakresie przewidzianym ustawą. Przed osiągnięciem pełnoletności dostęp do informacji o stanie zdrowia dawcy może uzyskać przedstawiciel ustawowy dziecka, jeżeli jest to konieczne dla uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia dziecka.
W przypadku procedur z udziałem małżeństwa albo pary pozostającej we wspólnym pożyciu polskie przepisy wymagają zgody męża albo partnera biorczyni na zastosowanie komórek rozrodczych dawcy innego niż partnerski. W odniesieniu do partnera pozostającego z biorczynią we wspólnym pożyciu ustawa odsyła do przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego dotyczących uznania ojcostwa dziecka poczętego w wyniku procedury medycznie wspomaganej prokreacji.