Europejczycy w japońskiej sztuce sprzed okresu Meiji byli przedstawiani jako „duże, owłosione dziwolągi z wielkimi nosami”. Zaczęło się to zmieniać od 1853 r., kiedy to Matthew Perry i jego towarzysze przedstawili Japończykom europejską sztukę i estetykę, przez co artystyczne wzorce Japończyków zaczęły się europeizować. Kluczowa dla sposobu przedstawiania bohaterów mangi miała być zaś klęska Japonii w II WŚ – to przez nią w Japonii rodzima moda i ideały piękna zaczęły ustępować tym z Zachodu, co stało się widoczne szczególnie w mandze. Natomiast według Antonii Levi, naukowczyni zajmującej się anime i historią Japonii, powodem, dla którego postacie z mangi tak wyglądają, są konwencje artystyczne ustanowione przy tworzeniu wczesnej shōjo-mangi (tj. mangi dla nastoletnich dziewcząt) w latach 60. XX wieku. Artystki tworzące takowe mangi chciały uwzględniać w swoich dziełach więcej akcji oraz bardziej rozbudowaną fabułę – wcześniej męscy artyści tworzący fikcję dla dziewcząt myśleli, że czytelniczki bardziej stereotypowych, słodkich i sentymentalnych romansów – lecz przez brak społecznego przyzwolenia, kobiece postacie nie mogły robić niekonwencjonalnych rzeczy i przeżywać przygód, jeśli historia miała być osadzona w realiach ówczesnej Japonii.