Dlatego artystki wybierały na miejsce shōjo-mang Europę i Stany Zjednoczone, z czym wiązał się europejski wygląd postaci. Natomiast delikatny, zniewieściały wygląd męskich postaci miał wynikać z wpływu teatru Takarazuka Revue (kobiety grały w nim role męskie; takie aktorki często były obiektem zauroczeń ze strony nastoletnich fanek, co japońscy rodzice uważali za lepszą i czystszą alternatywę wobec skierowania uczuć nastolatek do prawdziwych mężczyzn), a także z opierania ich na zachodnich gwiazdach popu, takich jak David Cassidy.
Jeszcze w latach 90. XIX wieku duże oczy były przez Japończyków postrzegane jako dziwne i nienormalne (Lafcadio Hearn spisał, że Japończycy komentowali tak oczy z europejskich rycin przedstawiających młode dziewczęta i dzieci), ale już przed I WŚ zaczęły pojawiać się w sztuce – japońscy ilustratorzy, m.in. , dawali je bohaterkom romansowych magazynów dla młodych kobiet. Duże oczy stały się charakterystycznym elementem mangi dopiero w II połowie XX wieku, odkąd w latach 50–60. XX w. Osamu Tezuka, twórca Astro Boya, uznawany za ojca współczesnej mangi, zaczął je w taki sposób rysować, inspirując się stylem kreskówek Disneya. Nie wszyscy artyści trzymają się jednak tej konwencji.