Obecnie są to zazwyczaj produkty fabryczne – szklane naczynia o zaokrąglonych dnach (łatwiejsze mycie) i zaokrąglonych, nieznacznie rozszerzających się płaskich brzegach (dla łatwiejszego oderwania od skóry i jako zabezpieczenie przed wpijaniem się w skórę pacjenta) oraz bańki silikonowe (zimne).
Skuteczność i domniemany mechanizm działania Nie ma naukowych dowodów na skuteczność stawiania baniek w leczeniu jakichkolwiek chorób. Znane są natomiast przypadki powikłań po stawianiu baniek, jak np. poparzenia przy „bańkach ogniowych”. Zabieg ten prowadzi do wynaczynienia krwi w powłokach skórnych i powstaniu kontrolowanych podbiegnięć krwawych, poprzez wytworzenie w bańce niewielkiego podciśnienia.
Przeciwni stosowaniu tej metody naukowcy i lekarze, tacy jak Harriet A. Hall, Mark Crislip, Simon Singh, Edzard Ernst czy David Colquhoun, uważają, że ewentualnym mechanizmem korzystnego działania stawiania baniek może być efekt placebo.
Stosowane dawniej bańki cięte (w których bańki były zbiornikami wynaczynionej krwi) były faktycznie formą krwioupustów, do XIX wieku szeroko rozpowszechnionej metody terapeutycznej (mającej za zadanie „odciąganie złej krwi”) zalecanej bez racjonalnego uzasadnienia.