W 1928, po trzyletnim pobycie w ZSRR, Nâzım Hikmet pod fałszywym nazwiskiem znów powrócił do ojczyzny. Został rozpoznany i osiem miesięcy spędził w więzieniach w Hopa, Rize i Stambule. Po uwolnieniu osiadł w Stambule, poświęcając się pracy literackiej. Tomik 835 Satır był jego pierwszą publikacją książkową wydaną w Turcji, Kafatası (Czaszka) pierwszą sztuką teatralną wystawioną na deskach Stambulskiego Teatru Miejskiego (Darülbedayi). Współpracował m.in. z liberalnym magazynem Resimli Ay, szerokim echem odbiła się zainicjowana przez Hikmeta na jego łamach kampania przeciw tradycyjnej literaturze pod hasłem Putları Yıkıyoruz (Niszczymy bożków). W 1933 ponownie trafił do więzienia za „szerzenie propagandy komunistycznej” oraz „udział w tworzeniu siatki komunistycznej”. Wyrok odbywał na wyspie İmralı, został zwolniony po roku dzięki ogólnej amnestii z okazji dziesięciolecia Republiki. W więzieniu przygotował koncept Şeyh Bedrettin Destanı (Epos o Szejku Bedreddinie), głośnego dzieła, które zapisze się w historii jako ostatnie wydane w Turcji za życia Hikmeta.