Po jej zakończeniu należał do ścisłej czołówki polskich szachistów, reprezentował Polskę w meczach międzypaństwowych oraz na turniejach strefowych (eliminacji mistrzostw świata) w Hilversum (1947, XII m.) i Dublinie (1957, XII m.). W 1947 r. wystąpił w Warszawie w swoim pierwszym turnieju międzynarodowym, zajmując VI m. i zdobywając tylko pół punktu mniej niż późniejsi arcymistrzowie Wasilij Smysłow, Izaak Bolesławski i Ludek Pachman (w turnieju zdecydowanie zwyciężył Svetozar Gligorić). Jego zwycięska partia z Bolesławskim była pierwszym powojennym zwycięstwem polskiego szachisty nad zawodnikiem światowej czołówkiWarsaw 1947.. W następnych latach zanotował udane starty w Bukareszcie (1949, VII m.), Krynicy (1956, VI m.), Szczawnie-Zdroju (1957, dz. IV m. wspólnie m.in. z Victorem Ciocalteą), Somborze (1964, dz. VI m.) oraz w Amsterdamie (1965, turniej IBM-B, dz. V m. wspólnie z Robertem Hartochem).