Najlepiej do tej roli nadają się olchy lub lipy.
W przypadku uprawy integrowanej istotne jest pozostawienie zarośli na granicy oraz wokół sadu. Stanowią one ostoję dla ptaków oraz owadów pożytecznych, co wpływa na równowagę biologiczną oraz umożliwia ograniczenie stosowania chemicznych środków ochrony roślin. Jednocześnie należy dbać o to, by w otoczeniu sadu nie rosły dzikie jabłonie lub inne rośliny będące gospodarzami najczęściej występujących patogenów groźnych dla uprawy jabłoni.
Odpowiednie nawożenie roślin opiera się na ocenie wizualnej rośliny oraz analizie chemicznej liści i gleby. W ten sposób można określić odczyn gleby (pH) czy zawartość makropierwiastków (fosfor, potas oraz magnez). Oprócz nawozów naturalnych, głównie obornika stosuje się także nawozy mineralne (sztuczne). Dzięki nawożeniu jabłonie są bardziej odporne na choroby.
W celu utrzymywania zachwaszczenia na niskim poziomie stosuje się zróżnicowane metody:
uprawa gleby, koszenie, utrzymywanie roślin okrywowych, ściółkowanie, stosowanie herbicydów, termiczne niszczenie chwastów palnikiem gazowym (stosowane stosunkowo rzadko).
Pierwszeństwo w integrowanej produkcji jabłek mają zawsze metody niechemiczne, jednak czasami są one zbyt kosztowne lub nieskuteczne.