W grudniu 1936 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego historii Polski na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.

W latach 1938–1939 zasiadał w Senacie Rzeczypospolitej Polskiej, wybrany z województwa lwowskiego, przewodniczący komisji oświatowej, członek komisji spraw zagranicznych Senatu. Na początku 1937 został wyznaczony na szefa tworzącego się Obozu Zjednoczenia Narodowego na województwo lwowskiego i następnie od tego roku przewodniczył okręgowi lwowskiemu OZN. Po reorganizacji struktur w lutym 1938 wyznaczony przewodniczącym okręgu lwowskiego OZN. W styczniu 1939 ustąpił z funkcji prezesa okręgu OZN (jego miejsce zajął Bronisław Wojciechowski).

Po agresji III Rzeszy na Polskę 10 września 1939 przyjechał do Warszawy, 25 września uczestniczył w akcji ratowania zbiorów płonącej Biblioteki Ordynacji Zamojskiej, zbombardowanej przez Niemców w czasie obrony Warszawy. W czasie okupacji niemieckiej rzeczoznawca ds. stosunków narodowych Delegatury Rządu RP na Kraj i Komendy Głównej AK. Był zaangażowany w działalność tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich. W Bibliotece Ordynacji Zamojskiej prowadził tajną placówkę naukową.