Teren, na którym znajdowała się Emek ha-Chula nie sprzyjał osadnictwu. Aż 1/3 jego powierzchni zajmowało jezioro Chula, które latem miało 1,5 metra głębokości, a zimą 3 m. W roku 1951 rozpoczęto osuszanie terenu, które zakończono w 1958. Sfinansował je Żydowski Fundusz Narodowy. Celem prac było poszerzenie i pogłębienie koryta rzeki, co sprawiło, że woda nie zalega na polach. Dodatkowo w całej dolinie wybudowano sieć kanałów irygacyjnych, które kierowały wodę do rzeki Jordan. Dzięki tym pracom zyskano ponad 15 000 hektarów nowej ziemi uprawnej i uwolniono cały region od plagi malarii. Jak się później okazało, działania osuszające doprowadziły do jałowienia ziemi, dlatego postanowiono z powrotem zalać część ziem.
Współczesność Nadal trwają prace nad nawadnianiem środkowej części doliny. Jezioro Chula zostało odtworzone, jednak jest znacznie mniejsze (około 1 km² i 1 m głębokości).
W 1963 roku powstał tam pierwszy w Izraelu rezerwat przyrody – Park Narodowy Emek ha-Chula. Jest on skupiskiem ptaków, które migrują z Europy do Afryki i z powrotem. Są to m.in. żurawie, bociany, pelikany, kormorany, czaple.