W swojej publikacji Savigny nie sprzeciwiał się wprowadzaniu nowych praw, ani nawet nowego systemu praw, a jedynie protestował przeciwko kodyfikacji, uzasadniając to na dwa sposoby: że szkody wyrządzone przez zaniedbania poprzednich pokoleń prawników nie są możliwe do szybkiej naprawy – do ustanowienia porządku potrzebny jest czas. Istnieje wielkie ryzyko w związku z tzw. „prawem natury” w związku z jego „nieskończoną arogancją i płytką filozofią”.
Jednym z wniosków z tej broszury było, że studiowanie prawa pozytywnego w kontekście historycznym jest warunkiem koniecznym poprawnego rozumienia nauki prawa.
W 1815 roku Savigny założył, wraz z Karlem Friedrichem Eichhornem oraz Zeitschrift für geschichtliche Rechtswissenschaft, czasopismo skupiającej przedstawicieli tzw. historycznej szkoły prawa, której był przedstawicielem. W tym periodyku, Savigny napisał między innymi o odkryciu w Weronie przez Bartholda Georga Niebuhra zaginionych tekstów Gajusza, stwierdzając, na podstawie odnalezionej części rękopisu, że był to tekst Gajusza, a nie jak Niebuhr podejrzewał – Ulpiana.