W styczniu 1767 znów poprosił o dymisję (formalnie o urlop) i wyjechał pozostawiając Glayre’a w Petersburgu jako swego zastępcę, a 20 marca 1767 rada senatu znów mianowała rezydentem Jakuba Psarskiego. Członek Departamentu Policji Rady Nieustającej w 1777 rokuKolęda warszawska na rok 1777, Warszawa 1777, [b.n.s].
Za zasługi został odznaczony Orderem Orła Białego 3 sierpnia 1757 w Warszawie. W 1765 został kawalerem Orderu Świętego StanisławaZbigniew Dunin-Wilczyński, Order św. Stanisława, Warszawa 2006 s. 177..
Bibliografia Historia Dyplomacji Polskiej, tom II 1572-1795' pod red. Zbigniewa Wójcika, PWN Warszawa 1982, s. 499, 536-538.
Przypisy
Kategoria:Członkowie dworu Stanisława Augusta Poniatowskiego Kategoria:Komisarze Komisji Skarbowej Koronnej (stan rycerski) Kategoria:Konsyliarze konfederacji Czartoryskich (1764) Kategoria:Konsyliarze Departamentu Policji Rady Nieustającej Kategoria:Marszałkowie sejmikowi (województwo ruskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Białego (I Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (I Rzeczpospolita) Kategoria:Pisarze polni koronni Kategoria:Posłowie I Rzeczypospolitej w Imperium Rosyjskim Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny 1748 Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny 1752 Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny 1756 Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny