tendencja do zamiany końcówki - (-stēr) na - (-stēs) na oznaczenie wykonawcy czynności, np. (dikastēs) w miejsce (dikastēr) – „sędzia”. attycka końcówka przymiotnika - (eios) i odpowiadająca mu końcówka rzeczownika - (-eia), dwusylabowe z dyftongiem, w miejsce trójsylabowych końcówek - (ēíos), - (ēía), np. att. (politeía), dor. kret. (politēía) – „ustrój państwowy” (obydwie formy pochodzą z /politewía/ w grece archaicznej i wykształciły się po zaniku głoski [w]).
Kontrakcje W dialekcie attyckim i jońskim występuje zjawisko kontrakcji samogłosek na granicy rdzenia i końcówki fleksyjnej niektórych rzeczowników, czasowników i przymiotników. Ściągnięta samogłoska wymawiana była zawsze w tonie wznosząco-opadającym (w piśmie oznaczanym za pomocą akcentu przeciągłego) z wyjątkiem przymiotników złożonych oraz niektórych form czasowników kontrahowanych (zob. niżej). W tekstach pisanych w dialekcie attyckim kontrakcje konsekwentnie się pojawiają, podczas gdy w dialekcie jońskim używane są zarówno formy ściągnięte, jak i opisowe.
Rzeczowniki kontrahowane Deklinacja I – rzeczowniki kontrahowane (nomina contracta) deklinacji pierwszej mają temat zakończony na - (-aa) lub - (-ea).