Po przyłączeniu samogłoski fleksyjnej dochodzi do kontrakcji według następującego schematu:
Przykład: (géa) → (gē) – „ziemia”;
Deklinacja II – rzeczowniki kontrahowane deklinacji drugiej mają temat zakończony na - (-oo) i - (-eo). Kontrakcje następują według podanego niżej schematu:
Przykład: (ostéon) → (ostún) – „kość”.
Przymiotniki kontrahowane W dialekcie attyckim kontrakcji ulegają przymiotniki pierwszej i drugiej deklinacji zakończone na - (-eos) / - (-ea) / - (-eon) lub - (-oos) / - (-oe) / - (-oon). Kontrahują one zasadniczo według schematu dla rzeczowników I i II deklinacji z następującymi wyjątkami:
końcówka rodzaju żeńskiego - (-ea) przechodzi w - (-a) zamiast - (-ē) w pozycji po samogłosce lub -- (-r-), np. (porfyréa) → (porfyrá) – „purpurowa”, ale regularnie: (chryséa) → (chrysē) – „złota”; zakończenia mianownika rodzaju nijakiego liczby mnogiej - (-eon) i - (-oon) ulegają kontrakcji do - (-a) z wyjątkiem przymiotników złożonych z - (-nóos), - (-plóos) i - (-róos), które zatrzymują formę opisową, np. (eúnoos) → (eúnus) – „życzliwy”, ale: (eúnoa) – „życzliwe” (mianownik l. mn. rodzaju nijakiego). Przy kontrakcjach tego typu przymiotników nie ulega zmianie miejsce i rodzaj akcentu. Wołacz zawsze jest równy mianownikowi