okazją były niedzielne spotkania w domu rodzinnym, w których uczestniczyli m.in.: Henryk Sienkiewicz, Maria Konopnicka, Ignacy Jan Paderewski, Eliza Orzeszkowa. Kontakt nawiązała także m.in. z S. Żeromskim, W. Reymontem, J. Łuszczewską. Jej osobowość kształtowały takie instytucje oświatowe jak: Czytelnia Pism Naukowych Uniwersytet Latający Koło Oświaty Robotniczej Towarzystwo Tajnego Nauczania. 10 czerwca 1902 r. wyszła za mąż za Zygmunta Radlińskiego, przyszłego profesora chirurgii na Uniwersytecie Warszawskim. Mąż za swą działalność w PPS został zesłany na Syberię, Helena dobrowolnie mu towarzyszyła.
W latach 1913–1917 Helena Radlińska współpracowała z Centralnym Biurem Szkolnym, Polskim Związkiem Ludowym, Związkiem Chłopskim, Polskim Stronnictwem Ludowym – Wyzwolenie. Była związana z obozem Józefa Piłsudskiego, Departamentem Wojskowym NKN, Polską Organizacją Wojskową, w których pełniła odpowiedzialne funkcje, była członkiem Naczelnego Komitetu Narodowego. W momencie odzyskania niepodległości zakończyła służbę ze stopniem porucznika.
W roku 1918 pracowała w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, a następnie współorganizowała Instytut Oświaty i Kultury im. Stanisława Staszica.