W czasie wojny polsko-bolszewickiej była oficerem oświatowym do spraw walki z analfabetyzmem.
W latach 1922–1939 prowadziła działalność dydaktyczno-oświatową i naukową w Wolnej Wszechnicy Polskiej. Stanęła na czele Wszechnicy warszawskiej, w której przygotowywała pracowników socjalnych oraz kierowała badaniami naukowymi (badania empiryczne środowiska człowieka: czas wolny, bezrobocie, patologie, świetlice, kluby itp.). Efektem badań empirycznych były pierwsze dzieła H. Radlińskiej: Wstęp do pedagogiki społecznej, Stosunek wychowawczy do środowiska społecznego, Społeczne przyczyny powodzeń i niepowodzeń szkolnych, Książka wśród ludzi. W WWP wykładała podstawy pedagogiczne i społeczne pracy oświatowej.
II wojna światowa przerwała jej pracę naukową. Podczas okupacji prowadziła tajne nauczanie. Po wojnie związała się z Uniwersytetem Łódzkim.
Została pochowana na cmentarzu Stare Powązki w Warszawie (kwatera 49-6-25).
Cztery okresy twórczości Heleny Radlińskiej Zgłębiając wiedzę na temat twórczości naukowej, a także działalności dydaktycznej omawianej persony można wskazać na cztery okresy jej aktywności.