wraz z Zofią Daszyńską-Golińską, Jadwigą Dziubińską, Ludwikiem Krzywickim, Władysławą Weychert–Szymanowską stworzyła profesjonalny podręcznik oświaty pozaszkolnej.
III okres – drugi okres warszawski Jest to okres najdłuższy, bo trwający 26 lat, a jednocześnie najbardziej owocny, w którym powstawały prace naukowe Radlińskiej. Europejskie gremia naukowe, udział w polskich towarzystwach ogólnokrajowych i regionalnych, badania historyczno-teoretyczne, problemy pracy oświatowej, tematyka pracy socjalnej, także badania empiryczne oraz projekty rozwiązań praktycznych – to dość liczne obszary, którymi z wielką skrupulatnością się zajmowała, zaś centralną kategorią tej aktywności była teoria i praktyka pedagogiki społecznej.
IV okres – okres łódzki (9 lat) W powojennej Łodzi (zob. historia Uniwersytetu Łódzkiego) Helena Radlińska kontynuowała realizację przerwanego przez wojnę programu badań naukowych, zwracając uwagę na szczególne zagadnienie, jakim była problematyka sieroctwa wojennego. U Heleny Radlińskiej pracowała Olga Stande-Armatys.