I okres warszawski (1897–1905) W tym okresie Radlińska skupiła się na ukazywaniu dziejów kraju, najważniejszych osiągnięciach kultury i przybliżając w swoich publikacjach sylwetki wielkich i zasłużonych Polaków, mając na celu kształtowanie tożsamości narodowej. Do tych prac należą: broszura Kto to był Mickiewicz z 1897, O naszych pierwszych książkach, dawnych szkołach i uniwersytecie krakowskim z 1901, Pogadanki historyczne z 1905, Rozwój społeczny Polski z 1911. Na gruncie tych prac powstały takie wydawnictwa metodyczne jak: Z metodyki nauczania historii w szkole (1913), Nauka rzeczy ojczystych (1914). Na łamach czasopisma „Książka” w latach 1901–1902 Radlińska krytykowała wydawnictwa dla dzieci.
II okres krakowski (1906–1917) Podobnie jak wcześniej mieści się tu piśmiennictwo pełne apelów do zagorzałej walki o niezależną, wolną od nacisku oświatę i wezwań do czynu narodowowyzwoleńczego, zmierzającego do stworzenia życia społeczno-kulturalnego niepodległego kraju. Praca oświatowa, jej zadania, metody, organizacja wydana w 1913 była pierwszym w kraju podręcznikiem prezentującym dzieje, tradycję, teorię oraz metodykę pracy społeczno-oświatowej. H. Radlińska m.in.