Początkowo fortyfikacje skupiono wokół największych portów, a dopiero pod koniec 1943 roku rozszerzono na inne tereny.
Budowa Wału thumb|330px|Pozostałości po fabryce w Tréguennec produkującej materiały budowlane na potrzeby konstrukcji Wału Atlantyckiego Fritz Todt, projektant Linii Zygfryda wzdłuż granicy francusko-niemieckiej był głównym inżynierem zatrudnionym przy konstrukcji najważniejszych bunkrów i innych budynków ochronnych. Tysiące przymusowych robotników zostało zmuszonych przez Organizację Todt do wznoszenia tej wielkiej linii z żelaza i betonu wzdłuż duńskiego, belgijskiego i francuskiego wybrzeża. W latach okupacji ok. 75% do 90% francuskiej produkcji cementu przeznaczane było na potrzeby okupanta niemieckiego, z czego większość na budowę Wału Atlantyckiego. Szacuje się, że przy budowie Wału pracowało od 1,5 mln do 2 mln robotników różnych narodowości: Francuzów, Żydów, Belgów, Holendrów, Polaków, Czechów, Skandynawów, a także wziętych do niewoli żołnierzy pochodzących z francuskich kolonii w Afryce i Indochinach. Od 1941 do 1944 Państwo francuskie Vichy przekazało też ponad 30 tys. internowanych hiszpańskich republikanów do pracy przy budowach Organizacji Todt, w tym Wału Atlantyckiego (8 tys.