Feliks Franciszek Florian Władysław Józef Bogumił Łubieński herbu Pomian (ur. 22 listopada 1758 w Minodze, zm. 2 października 1848 w Guzowie) – polski działacz polityczny, prawnik, starosta nakielski, rotmistrz wojsk koronnych 1789–1792, członek Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji RządowejMarta Męclewska, Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705–2008, Zamek Królewski, Warszawa 2008, s. 255., członek czynny Towarzystwa Królewskiego Przyjaciół Nauk w Warszawie w 1829Lista imienna członków Towarzystwa Królewskiego Przyjaciół Nauk w Warszawie w styczniu 1829 roku, [Warszawa], , s. 4..
Szambelan od 1796 i hrabia pruski od 1798, hrabią potwierdzony w Królestwie Polskim w 1820Kuryer Litewski, nr 130, 29 października 1820 roku, [b.n.s.].
Młodość Ród Łubieńskich wywodził się z Łubnej (obecnie Łubna-Jarosłaj) pod Sieradzem. Był synem Celestyna i Pauli z Szembeków. Ojciec Feliksa zmarł w 1759, a matka, w rok po śmierci męża następnie wyszła za Jana Prospera Potockiego, starostę guzowskiego. Po rychłej jego śmierci w 1761, wyszła 3° voto za magnata, Andrzeja Ogińskiego, starostę trockiego. Feliks miał dwóch młodszych przyrodnich braci, Prota Potockiego i Michała Ogińskiego, czemu później, po śmierci ojczyma, zawdzięczał przejęcie ogromnych dóbr w Guzowie – stosunki z ojczymem będące oziębłe. Do 5.