„Partia czworga”, jak ją powszechnie nazywano, początkowo nie wyrządzała większych szkód gabinetowi Gladstone’a, ale przyczyniła się do przebudzenia się konserwatystów z apatii.
Churchill prowadził również kampanię przeciwko deputowanemu z Northampton, Charlesowi Bradlaughowi, znanemu ateiście i agnostykowi. Churchill protestował przeciwko jego obecności w Izbie Gmin i zmusił do przyjęcia takiego stanowiska lidera konserwatystów w niższej izbie parlamentu, Northcote’a. Działalność przeciwko Bradlaughowi przydała Churchillowi opinię świetnego i przebiegłego mówcy i polityka. Przez całą kadencję Parlamentu kontynuował on ataki na rząd Gladstone’a oraz na polityków Partii Konserwatywnej, zwłaszcza na Crossa i Williama Henry’ego Smitha.
Kiedy w 1882 r. wybuchło powstanie w Egipcie, lord Churchill stał się najbardziej zajadłym krytykiem poczynań rządu, krytykując prawie każdy jego krok. Twierdził, że stłumienie rebelii Arabiego Paszy było błędem, a przywrócenie chedywu po prostu zbrodnią. Gladstone’a nazywał „potworem z Midlothian” (Moloch of Midlothian), za którego sprawą w Afryce popłynęły rzeki krwi.