Na stanowiskach ministerialnych Doktryna Churchilla zaczęła odnosić sukcesy, co spowodowało, że w 1884 r. na Centralnym Zjeździe Partii Konserwatywnych lord Churchill został wybrany na przewodniczącego zjazdu, mimo sprzeciwu liderów konserwatystów. Te sprzeciwy skłoniły lorda do rezygnacji ze stanowiska, ale pokazały, że ma spore wpływy i w przyszłym Parlamencie należy się z nim liczyć. W roku następnym odegrał decydującą rolę w upadku rządu Gladstone’a, walnie przyczyniając się do odrzucenia przez Izbę Gmin projektu budżetu autorstwa Hugh Childersa. Jego zwolennicy nazwali go za to „ojcem zwycięstwa”.
Po rezygnacji Gladstone’a nowy rząd utworzył konserwatysta, Robert Gascoyne-Cecil, 3. markiz Salisbury. Lord Churchill otrzymał w rządzie stanowisko ministra ds. Indii. Jako cenę swojego wejścia do gabinetu zażądał usunięcia Northcote'a ze stanowiska lidera konserwatystów w Izbie Gmin. Salisbury, chcąc nie chcąc, przychylił się do tego żądania i Northcote, z tytułem hrabiego Iddesleigh, zasiadł w Izbie Lordów.