W wyborach w 1972 ponownie dostał się do parlamentu. Partia Pangu weszła wówczas w koalicję z Partią Ludowego Postępu Juliusa Chana, a Somare objął tekę ministra finansów wewnętrznych. W 1973 objął stanowisko szefa ministrów Papui-Nowej Gwinei, kiedy terytorium to otrzymało od Australii prawo do samorządności. Somare odegrał kluczową rolę w 1975, w trakcie uzyskiwania niepodległości przez Papuę-Nową Gwineę od Australii i przyjmowania nowej konstytucji. 16 września 1975 objął również nowo powstałe stanowisko premiera.
Na stanowisku tym pozostał do 11 marca 1980, kiedy parlament przegłosował przeciw niemu wotum nieufności. Od 1980 do 1982 był liderem opozycji. Na stanowisko szefa rządu po raz drugi powrócił 2 sierpnia 1982, piastując je do 21 listopada 1985. Następnie przez dwa lata pozostawał liderem opozycji, do czasu kiedy został zastąpiony na stanowisku lidera Partii Pangu. W latach 1988–1992 pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych w rządzie premiera Rabbiego Namaliu.
W pierwszej połowie lat. 90. XX w. Somare wystąpił z Partii Pangu i w 1996 stanął na czele utworzonego Sojuszu Narodowego (NA, National Alliance). W 2001 został ponownie liderem opozycji.