wymowa pierwotnego (ā) konsekwentnie jak (ē) (w przeciwieństwie do dialektu attyckiego także w przypadku tzw. a purum, to jest po /e/, /i/ oraz /r/), np. joń. (prēgmata), att. (prágmata) – „sprawy”. Analogicznie attyckie - (ai) w końcówkach fleksyjnych (z purum) odpowiada jońskiemu (ē), np. joń. (ēmérē), att. (hēmérai) – „dni” itp. zanik aspirowanych głosek, np. (f/ph) → (p): (afiknéomai, att. /afiknúmai/) → (apiknéomai) – „przybywam” albo „dochodzę (do czegoś)” w większości przypadków przejście protogreckiej spółgłoski labiowelarnej // do // przed samogłoskami tylnymi (w dialekcie attyckim nastąpiło przejście w takim wypadku do //), np. joń. (ókōs), att. (hópōs) – „aby”, „żeby” stopniowy zanik przydechu mocnegoPrzydech mocny w dialekcie jońskim występował jeszcze w wielu słowach w późnej grece archaicznej okresu homeryckiego, później coraz rzadszy. (spiritus asper): joń. (íkkos), att. (híppos) – „koń”
Od dialektu attyckiego dialekt joński odróżnia się ponadto między innymi wymową:
(ō) często zamiast (u), np. joń. (ón), att. ún – „więc” (u) często zamiast (o), np. joń. (únoma), att. (ónoma) – „imię”, „nazwa” (ss) zawsze zamiast (tt), np. joń. (glōssa), att.