Kompromis luksemburski – nieformalne porozumienie polityczne zawarte 27 lub 29 stycznia 1966 roku w Luksemburgu pomiędzy państwami członkowskimi Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG), dotyczące zasad podejmowania decyzji w Radzie Wspólnot.
Geneza Zgodnie z postanowieniami traktatów rzymskich z 1957 roku, po zakończeniu okresu przejściowego, od 1 stycznia 1966 roku w wielu dziedzinach polityki wspólnotowej miało zostać wprowadzone głosowanie większością kwalifikowaną. Zmiana ta oznaczała ograniczenie możliwości blokowania decyzji przez pojedyncze państwa członkowskie.
Sprzeciw wobec tej reformy zgłosiła Francja, pod przywództwem Charles’a de Gaulle’a, dysponująca relatywnie silnym sektorem rolnym. Dążyła ona do szybkiego utworzenia wspólnego rynku produktów rolnych, podczas gdy bardziej uprzemysłowiona Republika Federalna Niemiec koncentrowała się na liberalizacji handlu w sektorze przemysłowym. Francja opowiadała się za utrzymaniem silnej pozycji państw narodowych w procesie decyzyjnym. W lipcu 1965 roku rząd francuski rozpoczął tzw. (fr.