), polegającą na bojkotowaniu posiedzeń instytucji EWG, co doprowadziło do poważnego kryzysu instytucjonalnego.

Postanowienia W wyniku negocjacji zakończonych w Luksemburgu osiągnięto kompromis, który nie został formalnie zapisany w traktatach, lecz funkcjonował jako uzgodnienie polityczne. Zakładał on, że w przypadku gdy decyzja dotyczy „żywotnych interesów” jednego z państw członkowskich, należy dążyć do osiągnięcia jednomyślności. Jednocześnie nie ustalono jednoznacznie, co należy rozumieć przez „żywotne interesy”, ani jak długo mogą trwać negocjacje w przypadku braku porozumienia.

W praktyce oznaczało to ograniczenie stosowania głosowania większością kwalifikowaną w Radzie Ministrów na rzecz poszukiwania jednomyślności w sprawach uznawanych przez państwa członkowskie za dotyczące ich „żywotnych interesów”. Inaczej mówiąc oznaczało możliwość blokowania decyzji przez pojedyncze państwo.

Skutkiem tego było osłabienie pozycji Komisji Europejskiej, której rola inicjatywna została faktycznie podporządkowana konieczności uwzględniania stanowisk rządów narodowych.