Na obszarze Białorusi zorganizowano 2 ośrodki szkoleniowe: dla dziewcząt w Drozdach koło Mińska i dla chłopców w Albertynie koło Słonimia. 22 czerwca 1943 r. podczas uroczystości w mińskim teatrze miejskim W. Kube ogłosił oficjalnie powstanie Związku Młodzieży Białoruskiej. Jego organizacja wzorowana była na strukturze Hitlerjugend. Naczelnym organem był tzw. sztab kierowniczy, na czele którego stanął Michał Hańko, bezpośrednio podporządkowany komisarzowi generalnemu. Pionem kobiecym kierowała Nadzieja Abramawa. Sztabowi kierowniczemu podlegali kierownicy rejonowi, zaś tym – kierownicy powiatowi. W miastach i wsiach istniały hufce (dla chłopców) i koła (dla dziewcząt). Do Związku mogła należeć jedynie młodzież białoruska w wieku od 10 do 20 lat.
Członkowie organizacji otrzymali czarne mundury szyte na wzór noszonych przez młodzież niemiecką z Hitlerjugend. Według statutu celem Związku miało być wychowanie konsekwentnych budowniczych Nowej Białorusi i przygotowanie ich do pełnienia przyszłych zadań narodowych. Podstawowym kierunkiem pracy wychowawczej było wyzwolenie młodzieży białoruskiej od wrogich i szkodliwych wpływów, jej odrodzenie moralne i wychowanie w duchu Nowej Białorusi pod przywództwem narodowosocjalistycznych Niemiec.