Akcentowano w związku z tym nieodzowność patriotycznego wychowania młodzieży, co miało doprowadzić do wykorzenienia uwarunkowanej historycznie psychiki niewolniczej, do wyrobienia poczucia społecznego, obowiązkowości, pracowitości itp. Taki kierunek wychowawczy obliczony był na to, aby młodzież poczuła swą odpowiedzialność za los o dobrobyt ojczyzny i zawsze była gotowa pracować i służyć dla swego narodu i kraju. Statut zawierał także postulat dotyczący przyszłości stopniowej reedukacji całego społeczeństwa w myśl założeń programowych Związku.
Od lipca 1943 r. Związek zaczął wydawać własny organ prasowy – miesięcznik „Żywie Biełaruś” oraz opublikowano literaturę szkoleniową – „Wuczebny Listok” i „Dzionniki Zahadau”. Późnym latem kontynuowano szkolenie kadr instruktorskich, w tym młodych nauczycieli z zadaniem rozbudowy szkolnych kół Związku. Ważną rolę szkoleniowo-propagandową odgrywały wycieczki jego członków do Niemiec, podczas których młodzi Białorusini zapoznawali się z metodami pracy Hitlerjugend, występowali z koncertami pieśni białoruskich itp. We wrześniu działalność Związku została rozszerzona na wschodnią część Białorusi, która znajdowała się pod zarządem wojskowym. Od jesieni nastąpił znaczny wzrost szeregów organizacji, osiągając pod koniec roku ok. 40 tys. członków, co świadczyło, że idee W.