Kubego trafiły na podatny grunt społeczny. Z kolei sowieckie podziemie prezentowało zdecydowanie wrogi stosunek do Związku. Jego zwalczanie było jednak mocno utrudnione ze względu głównie na młody wiek jego członków oraz fakt, że jego wpływy skupiały się przede wszystkim w miastach i mniejszych miejscowościach, gdzie partyzanci mieli utrudniony dostęp. Pomimo silnej propagandy podziemia jedynie 3 kierowników Związku przeszło do partyzantów. Po utworzeniu przez W. Kubego 27 czerwca 1943 r. Komitetu Zaufania, w jego skład weszli m.in. kierownicy Związku: M. Hańko i N. Abramowa. Związek działał do końca istnienia niemieckiej okupacji na Białorusi, a wielu jego członków ewakuowało się do Niemiec.
Związek Młodzieży Białoruskiej był organizacją, która niezależnie od jej politycznego kolaboranckiego rodowodu, wychowała w tamtym czasie najbardziej patriotycznie myślące pokolenie młodzieży białoruskiej. Jego członkowie organizowali później życie białoruskie na emigracji. Najgorzej mieli ci, którzy pozostali na sowieckiej Białorusi. Zostali oni napiętnowani jako zdrajcy i kolaboranci, a po kilku latach pobytu w łagrach, zmuszeni do starannego maskowania swoich postaw narodowych.