Po wojnie prowadził kurs dla dowódców batalionów. W jego trakcie został mianowany dowódcą 54 Batalionu Brygady Giwati. W 1951 roku został komendantem Szkoły Wojsk Lądowych. Rok później odpowiadał za szkolenia i kursy w Departamencie Szkolenia Sztabu Generalnego. W 1955 roku wyjechał do Wielkiej Brytanii, żeby wziąć udział w kursie dla starszych oficerów. Po powrocie, w latach 1955–1956, został mianowany komendantem Szkoły Oficerskiej oraz powierzono mu dowództwo 6 Rezerwowej Brygady Piechoty Zmechanizowanej.
Kryzys sueski i rozwój sił pancernych Po wybuchu kryzysu sueskiego (1956) powierzono mu dowództwo nad 10 Rezerwową Brygadą Piechoty Zmechanizowanej, która operowała w rejonie Abu Udżajli.
Po wojnie szef Sztabu Generalnego, Mosze Dajan, mianował go zastępcą dowódcy Korpusu Pancernego. Funkcję tę sprawował w latach 1956–1959. W latach 1959–1960 był dowódcą 7 Brygady Pancernej.
W 1961 roku otrzymał Nagrodę Bezpieczeństwa Izraela za wkład w rozwój bezpieczeństwa państwa. Podstawą otrzymania tej nagrody było zaprojektowanie przez Tala pocisku rakietowego przebijającego druciane płoty i płoty z drutu kolczastego.