W latach 1964–1969 w randze generała był dowódcą Korpusu Pancernego. W trakcie swojej kadencji podjął się zadania reformy wojsk pancernych Izraela. Wdrożył programy kładące nacisk na zgranie załogi czołgu, zwiększenie siły ognia izraelskich czołgów, poprawę opancerzenia. Rozwinął także doktrynę użycia sił pancernych (które dotychczas stanowiły wsparcie dla piechoty) tak, aby mogły służyć jako samodzielny i główny komponent izraelskiej armii. Jego doktryna zakładała szybkie i precyzyjne uderzenia na siły przeciwnika. Program szkolenia załóg oparł na specjalizacji odnoszącej się do przypisanego do załogi czołgu, aby żołnierze nie szkolili się na wszystkich dostępnych w armii czołgach. Dodatkowo każdy członek załogi szkolił się i rozwijał swoje umiejętności w ramach sprawowanej przez siebie funkcji w czołgu. Wprowadził również do izraelskich czołgów nowy system stabilizacji działa, który pozwolił zwiększyć zasięg ostrzału do 8 km. Dzięki temu armia izraelska mogła ostrzeliwać syryjskie spychacze i ciężarówki przy pracach nad dwoma zaporami wodnymi na Jordanie (tzw. bitwa o wodę).