Wojna sześciodniowa i okres po wojnie mały|Płk Rafa’el Ejtan (po lewej) z gen. Jisra’elem Talem w trakcie wojny sześciodniowej (1967). W trakcie wojny sześciodniowej (1967) Tal dowodził 84 Dywizją Pancerną – tzw. Dywizją Tala (hebr. אוגדת טל, Ugdat Tal). Dywizja dotarła do Kanału Sueskiego, nacierając drogą wzdłuż północnego wybrzeża Synaju, biorąc udział między innymi w bitwie o węzeł Rafah, bitwie o wąwóz Al-Dżaradi czy bitwie pod Bir al-Dżifdżafa. Po wojnie popierał pomysł przyjęcia na stan izraelskiej armii zdobytego na Egipcie i Syrii sprzętu produkcji radzieckiej (np. czołgów T-54, T-55, znanych później w Izraelu jako Tirany; czołgów pływających PT-76 i transporterów BTR-50).
W 1969 roku szef Sztabu Generalnego Chajjim Bar-Lew powierzył Talowi program rozwoju wozów opancerzonych w Ministerstwie Obrony. W 1970 roku utworzył w ministerstwie strukturę odpowiedzialną za rozwój programów pojazdów pancernych Mantak (hebr. מנת"ק). W jego ramach zainicjował i koordynował prace nad stworzeniem przez Izrael własnego czołgu, przy udziale wyłącznie krajowego przemysłu zbrojeniowego. Stał na czele zespołu, który rozwijał projekt mostu kołowego, który wykorzystano podczas przeprawy przez Kanał Sueski w trakcie wojny Jom Kipur.