Od 1936 roku instytucja zapewnia kształcenie na poziomie uniwersyteckim.
Jako grande école, ENS zatrudnia kadrę akademicką, której ogromna część jest jednocześnie związana z zewnętrznymi instytucjami, takimi jak uniwersytety paryskie, CNRS (Krajowe Centrum Badań Naukowych) czy EHESS (Wyższa Szkoła Nauk Społecznych). Dzięki ogólnokształczącemu profilowi rekrutacji i struktury, ENS jest jedyną grande école we Francji posiadającą wydziały badawcze we wszystkich dziedzinach nauk przyrodniczych, społecznych i humanistycznych. Wśród absolwentów uczelni znajduje się 14 laureatów Nagrody Nobla (w tym 8 z fizyki), 12 laureatów Medalu Fieldsa, ponad połowa zdobywców Złotego Medalu CNRS, kilkuset członków Institut de France, a także wielu francuskich i zagranicznych polityków oraz mężów stanu.
Historia Utworzenie
Korzenie obecnej instytucji sięgają utworzenia w 1794 roku École normale de l'an III przez porewolucyjny Konwent Narodowy, na którego czele stał Robespierre. Szkoła została powołana na podstawie rekomendacji Josepha Lakanala i Dominique'a-Josepha Garata, którzy byli członkami komisji ds. edukacji publicznej. École normale miała stanowić trzon planowanego, scentralizowanego systemu edukacji narodowej.