Dokonano tego dopiero w 1943, podczas gdy alianci zastosowali tę długość fali znacznie wcześniej – główną przyczyną tych opóźnień był funkcjonujący w Niemczech w latach II wojny światowej urzędowy zakaz ograniczenia radiokomunikacji amatorskiej co powodowało iż zdolni inżynierowie i wynalazcy mogli prowadzić badania tylko w zamkniętych ośrodkach przemysłu wojskowego, co w istotnym stopniu ograniczało zasoby fachowców mogących pracować nad nową technologią.
thumb|Stacja radiolokacyjna Würzburg Riese w Calvados, Francja W latach 40. jednocześnie rozwijano prace nad urządzeniami radiolokacyjnymi wykorzystującymi anteny paraboliczne emitujące fale elektromagnetyczne o długości 53 cm. Opracowano urządzenie stacjonarne Würzburg Riese (FuMG 65) o antenie parabolicznej średnicy 7,5 m i zasięgu działania 70 km. Liczba wyprodukowanych egzemplarzy sięgnęła ok. 1500. Eksperymentowano także z różnymi długościami fal elektromagnetycznych i nowymi urządzeniami radiolokacyjnymi o roboczych nazwach Mammut, Wassermann, Seetakt i Seeartgerät.