Już w maju 1942 r. żołnierze RNNA przeszli chrzest bojowy. Niemcy skierowali ich do walki z działającym na tyłach niemieckich w rejonie Wiaźmy i Dorohobuża I Gwardyjskim Korpusem Kawaleryjskim gen. P. A. Biełowa. Oddział liczący ok. 300 żołnierzy przebranych w mundury sowieckie miał przeniknąć do sztabu korpusu i wziąć go do niewoli. W trakcie działań ok. 100 żołnierzy przeszło na stronę sowiecką, zaś ok. 70 zginęło. Około 120 powróciło do swoich pozycji wraz z pewną liczbą sowieckich dezerterów. Latem kilka grup żołnierzy liczących po 150–200 ludzi zostało przez Niemców przerzuconych przez linię frontu. Pozostałe oddziały RNNA uczestniczyły 4-krotnie w operacjach antypartyzanckich. Działania te spowodowały odpowiedź dowództwa sowieckiego, które skierowało swoich agentów w szeregi RNNA. W rezultacie w sierpniu 1942 r. na stronę partyzantów przeszło ok. 200 żołnierzy i oficerów RNNA z bronią w ręku. W tej sytuacji Niemcy zwolnili rosyjskich oficerów RNNA i odesłali ich do Berlina, zastępując ich oficerami Armii Czerwonej, którzy dostali się do niewoli i zadeklarowali współpracę.