„Swen”) i w „Czarno na Białem” (1938–1939, pod ps.: „Adam Pawlicki”, „Jerzy Pawlicki”).
Okres okupacji niemieckiej spędził w okolicach Warszawy, gdzie wraz z żoną Wandą ukrywał się ze względu na swoje żydowskie pochodzenie. Uczestniczył w podziemnym życiu kulturalnym Warszawy. Publikował pod ps. „Andrzej Poleski”. Wiersze drukował na łamach „Poradnika Oświatowego”. Walczył w powstaniu warszawskim na Mokotowie. Jako żołnierz Polskiej Armii Ludowej wszedł do zespołu redakcyjnego gazety powstańczej PAL „Robotnik Mokotowski”, organu PPS-Lewica. Drukował artykuły, relacje z linii i poezje, m.in. w numerze 6 „Robotnika Mokotowskiego” z dnia 24 września 1944 opublikowano jego wiersz Mokotów. Po upadku powstania ukrywał się.
W 1945 zamieszkał czasowo w Łodzi, wstąpił do PPR (od 1948 w PZPR), został wiceprezesem Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Pracował jako redaktor działu literackiego dziennika PPR „Głos Ludu”, a następnie w dziale kulturalnym „Głosu Robotniczego” (1945–1948). Później został kierownikiem działu przekładów w Wydawnictwie „Czytelnik” i członkiem zespołu redakcyjnego tygodnika „Kuźnica” (do 1950), w którym prowadził dział literatury rosyjskiej i narodów ZSRR. W latach 1950–1952 wchodził w skład zespołu redakcyjnego „Kultura”, w 1957 objął stanowisko redaktora naczelnego czasopisma „Opinie”.