Dzięki roli walczącego z ciemnogrodem położnika (Les Enfants de l’Amour) otrzymał w 1959 Prix Femina – belgijską doroczną nagrodę dla najlepszego aktora. W tym czasie nagrywał już płyty. Nie przestawał jednak doskonalić swego piosenkarskiego warsztatu. Kolejne nagrania płytowe odnosiły sukcesy, natomiast filmy były niezbyt udane pod względem kasowym. Pascal coraz intensywniej zajmował się śpiewaniem. W końcu wyruszył z koncertami po Francji, by już z wyrobioną renomą móc wystąpić w Paryżu.
Kariera międzynarodowa W 1961 zakończył pełnowymiarową karierę filmową, skupiając się na międzynarodowej kariery wokalnej. W marcu, reprezentując Luksemburg z utworem „Nous, les amoureux”, zwyciężył w finale 6. Konkursu Piosenki Eurowizji, zdobywszy największe poparcie komisji jurorskiej. Potem nastąpił triumf recitalu w paryskim Bobino. W 1962 został laureatem nagrody Grand Prix Du Disque Académie Charles-Cros. W 1965 przyjechał do Niemiec jako „ambasador piosenki”. W latach 1960–1965 sprzedano w Niemczech dwie jego płyty w liczbie 800 tys. egzemplarzy, ogromnej jak na owe czasy i jego styl. Z występu na występ (także w telewizji), z płyty na płytę rosły zastępy niemieckich fanów, oczarowanych jego osobowością i interpretacjami.