Dysponował ciepłym barytonem, starannie dobierał repertuar, a piosenkom nadawał oryginalne interpretacje. W marcu 1955 wydał swój debiutancki album, zawierający dwie piosenki, w tym jedną napisaną dla niego przez Charles’a Aznavoura. Płyta podbiła rynek, a wytwórnia nie była w stanie dostarczyć żądanej przez sprzedawców liczby jej egzemplarzy. Sukces był bezsporny, ale przyniósł też negatywne skutki: zarówno środowisko filmowe, jak i estradowe miało Pascalowi za złe rozpoczynanie kariery piosenkarza, w chwili kiedy jego pozycja jako aktora była już ugruntowana. Niemal natychmiast zainteresował się Pascalem Bruno Coquatrix, który zaproponował mu kontrakt do Olympii na warunkach takich, jak dla Édith Piaf. Liczył na dochody wywołane przez skandal, jaki wybuchnie po rewiowych koncertach najbardziej kasowego wówczas amanta francuskiego kina, jakim był Pascal. Piosenkarz zdecydowanie odmówił, ponieważ nie czuł się gotowy do zostania gwiazdą Olympii, nie chciał też wykorzystywać w tym celu swej ekranowej sławy. Miał już bliskie kontakty ze sławnymi twórcami i odtwórcami piosenek – Charles’em Aznavourem, Gilbertem Bécaudem czy Serge’em Gainsbourgiem, którzy pisali dlań piosenki i wspierali go w pracy nad ich interpretacją. Grał nadal w bardzo wielu filmach.