Wino ucztujący czerpali z krateru wystawionego pośrodku sali, a pierwsze krople zawsze przeznaczano na ofiarę dla bogów (libacja), przede wszystkim na cześć boga wina Dionizosa; wypijano i ofiarowywano bogu niewielką ilość wina wygłaszając przy tym inwokacje, które często stawały się hymnami na jego cześć. Wino spijano z płaskiej i szerokiej czary (kyliksu), z której można było pić w pozycji wpół leżącej.
Podczas sympozjonu odbywały się również flirty o charakterze homoseksualnym zarówno wśród gości, jak i między gośćmi a niewolnikami. Do rozrywek należały także gry, np. kottabos – polegająca na wylewaniu z pucharu szybkim ruchem resztek wina do specjalnego naczynia, tak by nie uronić ani kropli, oraz zawody w śpiewie z akompaniamentem aulosu (skąd wywodzi się utwór poetycki, zwany elegią). Uczty nabierały swobodniejszego charakteru wraz ze stopniem upojenia uczestników – w malarstwie wazowym spotykane są np. sceny z heterami na posłaniach mężczyzn.