Pierwszy poziom wysepki mieścił pomieszczenia oficera zawiadującego pokładem startowym, wyższy – mostek admiralski, kolejny – mostek nawigacyjny i pomieszczenia kapitana okrętu oraz oficera zawiadującego operacjami lotniczymi. Powyżej znajdowały się mostek sygnałowy, stanowiska obserwatorów i obserwatorium meteo.
W skład siłowni okrętu wchodziło dziewięć kotłów Babcock & Wilcox generujących ciśnienie 400 psi przy temperaturze pary 648 °F (342 °C) i cztery turbiny parowe systemu , których obroty były przenoszone przez jednostopniowe przekładnie redukcyjne na wały napędzające cztery śruby. Układ ten zapewniał moc 120 000 shp (89 520 kW), co według specyfikacji projektowej pozwalało na rozwinięcie prędkości do 32,5 węzła. Podobnie jednak jak jego okręty siostrzane, podczas testów „Hornet” okręt przekroczył założenia projektowe, osiągając prędkość 33,65 węzła. Kotły ustawiono po trzy, w trzech osobnych, wodoszczelnych przedziałach kotłowni. W każdej grupie kotły były ustawione równolegle, kotły dwóch pierwszych rzędów produkowały parę nasyconą (o ciśnieniu 31,64 kG/cm²), która zasilała kotły ostatniego rzędu – przegrzewaczy, produkujących parę przegrzaną (o temperaturze 342 °C i ciśnieniu 28,12 kG/cm²). Para do maszynowni przesyłana była trzema osobnymi magistralami.