Czterokrotnie osiągnął w karierze półfinał imprezy Wielkiego Szlema w singlu. W 1952 w półfinale mistrzostw USA musiał uznać wyższość Gardnara Mulloya (8:10, 0:6, 6:8). Dwa lata później w tym samym turnieju odpadł w półfinale z Vikiem Seixasem (3:6, 14:12, 6:8, 2:6). W półfinale mistrzostw Francji w 1955 musiał skreczować w pojedynku z Tonym Trabertem przy prowadzeniu rywala 6:1, 2:2. Wreszcie w półfinale Wimbledonu 1956 urwał seta Australijczykowi Lew Hoadowi (6:3, 4:6, 2:6, 4:6), bliskiemu w tymże sezonie ustanowienia klasycznego Wielkiego Szlema. Również na Wimbledonie w 1956 był w półfinale debla. Lepiej w grze podwójnej prezentował się w mistrzostwach USA – w 1956 w parze z Seixasem doszedł do finału (porażka z Lew Hoadem i Kenem Rosewallem), a w 1958 odniósł zwycięstwo (w parze z Alexem Olmedo). Trzeci wielkoszlemowy finał osiągnął w grze mieszanej, kiedy w parze z Maureen Connolly uległ w decydującym meczu mistrzostw Australii 1953 Julii Sampson i Rexowi Hartwigowi.