Mapy normalnych w przestrzeni obiektu Mapy normalnych w przestrzeni obiektu stosuje się przede wszystkim do obiektów nie podlegających odkształceniom, jednak mogących wykonywać obroty czy translację (skalowanie może powodować problemy). Omawiana metoda, w porównaniu do poprzedniej, nie zawiera informacji jedynie o odchyleniu wektorów normalnych od narzuconych przez geometrię, a pełne współrzędne określające ich położenie. Stąd też różnica w kolorach takich map normalnych, gdy są wyświetlane jako obrazy. Mapy normalnych w przestrzeni obiektu zawierają szeroką gamę kolorów, natomiast te w przestrzeni stycznej ograniczoną do odcieni purpury, fioletu czy seledynu (wektory są skierowane w pobliże dodatniej osi Z). Metoda wykorzystująca bieżącą mapę normalnych jest szybsza od poprzedniej, jednak posiada poważne ograniczenia, które uniemożliwiają stosowanie jej w animowanych modelach trójwymiarowych.
Charakterystyka: kolory tęczy (trudniejsze manipulacje w programach graficznych), nie nadaje się do modeli podlegających deformacjom, każdy model wymaga wygenerowania indywidualnej mapy normalnych, szybszy (nie wymaga obliczeń na przestrzeni stycznej).
thumb|center|700px|Tekstura oraz wygenerowane na jej podstawie mapy normalnych opisujące sferę – w przestrzeni stycznej (w środku) i w przestrzeni obiektu (po prawej).